قالب رضا قالب رضا

رَقیم

HTML tutorial
رَقیم

سلام علیکم.
اگر دوست داشتید وبلاگ را دنبال کنید؛ این یعنی اگر دوست نداشتید وبلاگ را دنبال نکنید و اگر دوست داشتید، لطفا خاموش دنبال نــــــکنید. لطفا. ضمن اینکه لطفا با انتظار دنبال شدن دنبال نکنید.
تمامیِ مطالب به غیر از آنهایی که منبع شان ذکر شده، نوشته شده توسط خودم هستند، پس اگر خواستید کپی کنید، ذکر منبع فراموش نشود.
اگر خیلی با بنده و محتوای این وبلاگ حال کردید، به هر نحوی که دوست دارید برایم انرژی بفرستید. صلوات، دعا، آرزو و... .

طبقه بندی موضوعی

سفرنامه - یکی دو دبه مربای آلبالو

دوشنبه, ۲ مرداد ۱۳۹۶، ۱۰:۵۱ ب.ظ

دیدنِ پرچین‌هایی که زمین‌های زراعیِ کوچکِ روی کوه را از هم جدا کرده بودند ما را خیلی امیدوار کرده بود. بعد از دیدن اولین نشانۀ حیات حدود ده دقیقه راه رفتیم تا خانه‌ها کم کم پدیدار شدند. خانه‌ها توی مشهد معمولا حتی اگر ده طبقه هم باشند، با اسکلت آهنی میروند بالا؛ ولی آنجا توی روستا، خانه‌های یک طبقۀ پنجاه متری هم ستون‌های بتنی داشتند! مردم آنجا باید خیلی ایمنی را رعایت میکردند. مطمئنا اگر یک بار دیگر خدایی نکرده رانش بیاید خانۀ بتنی یا غیر بتنی نمیشناسد، ولی حداقلش این است که هرچه ایمن‌تر بهتر! روستای تِدشان اینها در حادثۀ معدن زمستان یورت هم چهار قربانی داده بود. چهار جوان رعنا و رشیدی که عکسشان بالای مسجد روستا آویزان بود. دلگیر بود دیدن آن وضعیت. تعریف کردنش هم دلگیر خواهد بود. صدای معدنچیان مظلوم به جایی نمیرسد. صدای ما هم به جایی نخواهد رسید. توجه به کردار زیردست‌ها باید همیشه در اولویت سران مملکت باشد ولی نیست. از این نیز بگذریم.

به هرکس که میرسیدیم، فارغ از این مسئله که آیا ما او را میشناسیم یا او ما را خواهد شناخت سلام میکردیم و سلام میشنیدیم. لبخندی که موقع سلام کردن‌ها بر لب‌هایشان بود جالب بود. روستای کوچکی بود. جلوی در مسجد شیرهای آبی بود که همیشه آب داشتند. «سلام بر حسین» گفتیم و نفس نفس زنان چسبیدیم به شیر آب و تا دقایق طولانی رهایش نکردیم. خوب که سیراب شدیم به راهمان به سمتِ خانۀ پدربزرگِ تِد ادامه دادیم. به آنجا که رسیدیم یاالله گویان وارد شدیم. مادربزرگِ مهربانِ دلسوزِ خوبِ تِد منتظرمان بود. به محض ورود تحویل‌مان گرفت و مهربانی‌اش را نثارمان کرد. خانۀ کاه‌گلی آنها مرا یاد خانۀ مادربزرگِ خودم انداخت که سالهاست ندیدمش. کتری روی هیزم‌ها در حال جوشیدن بود و ما پاهایمان را با آب سردِ توی تانکر میشستیم. هنوز حدود دو ساعت به غروب مانده بود. وسایل‌مان را جاسازی کردیم و لباس‌های راحتی پوشیدیم و آمدیم نشستیم توی بهارخواب. پدربزرگِ تِد هم کنارمان بود. هم کلام شدیم و از مشهد گفتیم و از آنجا شنیدیم. قیافه‌اش خیلی خشن میزد؛ ولی واقعا مهربان بود و مهمان نواز. یک بار یکی از من پرسید مهمان نواز یعنی چی؟ از نظر من مهمان نواز یعنی کسی که لبخندش را نثارِ مهمانش میکند. همین. احترام و مهربانی و دوستی و صمیمیت و پذیرایی درخور شأن و از این دست مسائل، همه و همه در پشتِ این لبخند قرار میگیرند. بگذریم. با پدربزرگ تِد هم‌کلام شدیم و مادربزرگش برایمان مربا آورد تا با چایی بزنیم بر بدن. مربای آلبالویی که اگر غریبی نمیکردم ممکن بود یکی دو دبه ازشان میگرفتم و میاوردم برای خودم! مربا و چای آتشی را زدیم و شدیم عین روز اول. عین روز اول که میگویم یعنی خستگی مان اگر مثبت صد بود، شد منفیِ صد! با همان تیپِ خفن‌مان که متشکل از زیرشلواری و کفش و یک لباس بود راهیِ یک مکان نامعلوم شدیم. نامعلوم از این لحاظ که تِد به ما نگفت کجا میرویم. فقط رفتیم. بعد رسیدیم به یک صخره و رفتیم بالایش. روی آن صخره انگار زمان نمیگذشت. دوست داشتم دنیا همانجا متوقف شود و بتوانم تا همیشه آنجا بمانم. هوا از یک بعد از ظهرِ تابستانی کمی خنک‌تر بود.

چند ساعت روی آن صخره نشستیم و گفتیم و خندیدیم و برنامۀ «لَشینگِ» عصرانه را پیاده کردیم و خوب کِیف کردیم و بعد برگشتیم خانۀ مادربزرگِ تِد.

ادامه دارد...


نظرات (۱۳)

  • کنت دراکولا
  • این سفرتون کِی تموم میشه؟!
    روز دختر برشما ...اِ نه،ببخشید،میلاد حضرت معصومه مبارک!:))
    پاسخ:
    یک بار دیگه صفحه رو رفرش کنید و عکس آخر رو ببینید. خخخخخ.
    من تمام تلاشم رو در خلاصه نویسی میکنم. منتهی نمیخوام جزئیات زیاد محو بشن. اینا خاطره هایی هست که مونده. باید بمونه و نوشته بشه. نمیتونم کوتاه تر کنم و زودتر تمومش کنم. واقعا از خواننده ها و رفقا شرمنده ام.
    میلاد حضرت معصومه به شما هم مبارک باشه. روز دختر هم همچنین.
  • کنت دراکولا
  • نه مزاح فرمودم.اتفاقا لذت میبرم از خوندن سفرنامه تون.اما امان از حسودی واینا:دی:))
    پاسخ:
    لطف دارید شما.
    حسودی و اینا هرگز نیاسودی و اینا!
    خوبه :)
    گلستان جاهای قشنگه زیادی داره :) 
    واقعا حیف اون همه ادمی که بخاطره یه بی دقتی کوچیک از دنیا رفتن ، یکی از آشنا هامون شوهرش برای کمک رفته بود که گاز میگرتش و تموم میکنه الان دو تا پسر5و10 از نعمت پدر محروم شدن واقعا حقشون نبود 
    حق هیچکدوم از ادمایی که فوت شدن نبود 
    پاسخ:
    بله. بسیار قشنگ!
    حیف واقعا. حیف.
  • פـریـر بانو
  • حالا سفرنامه رو خلاصه هم نکردید نکردید! خیلی خوبه. آدم خسته نمیشه اصلا :)
    هر وقت میام سفرنامتون رو بخونم یاد سفرنامۀ خسی در میقات میفتم :))
    پاسخ:
    عجب!
    ممنون.
    راستی اول عکس تابلو روستا بالا نیومد چرا اسمشو سانسور کردید ؟

    پاسخ:
    اسمش سکرته دیگه! کلا سناتور تِد سکرته. هرچیزی که بشه باهاش اونو شناخت سکرته.
    مطمئنید سانسور کردید؟ اون شهرستان آزادشهر اونجا چیکار میکنه؟ :دی

    پاسخ:
    آزاد شهر رو که همه میدونن. مهم اسم روستاست. آزادشهر صدتا روستا داره
    ببخشید احساس کردم تو حریم خصوصی شما و جناب تد وارد شدم اصلاً یکی نیست به من بگ به تو چه عاخه #
    پاسخ:
    خدا ببخشه
    بالاخره که میفهمیم جناب حسین :)
    پاسخ:
    میبینیم.
    خخخ شده به شخصه میرم همه روستاهای ازادشهرو از نزدیک میبینم :دییی
    پاسخ:
    اینقدر پیاده روی داره زنده نمیمونین.
    من هنوز سفرنامه به روستای پدریمو نذاشتم که بخونید و ببینید پیاده روی یعنی چی :)
    پاسخ:
    بذارید بخونیم خب. ادعا رو که همه دارن!
    البته قبول دارم پیاده روی هر جورش سخته 
    پاسخ:
    نه هرجورش سخت نیست. سربالاییش سخته!
    خیلی جالب نوشتی، دمت گرم خدایی :)
    هر چی بیشتر می خونم با خودم می گم کاش منم بودم :(

    + فقط طول هر قسمت کمه! من این نه قسمت رو با هم خوندم! یه نظرم هر چهار تاشو میشه یکی کرد :|
    پاسخ:
    لطف دری. 
    ای کاش! خخخخ ایشالا دفعه بعدی!
    + بره ی تو کمه. بره ی خیلی ها همی هم زیاده! تو صبر کن چهار تا چهارتا بخوان! خخخخ
    این قسمت دلم گرفت....
    پاسخ:
    افسوس!

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">